Choroba Parkinsona i zaburzenia ruchowe

Zaburzenia czynności układu wegetatywnego mogą wystąpi w przebiegu wielu chorób neurozwyrodnieniowych. Najczęściej są one spotykane w zaniku wieloukładowym, chorobie Parkinsona oraz niekiedy także w postępującym porażeniu nadjądrowym oraz otępieniu z rozsianymi ciałami Lewy’ego.

Otępienie i inne zaburzenia psychiczne, takie jak depresja czy omamy wzrokowe, należą do częstych, tak zwanych pozaruchowych, objawów w zespołach parkinsonowskich. Otępienie w chorobie Parkinsona występuje u 20–30% chorych, a po 8 latach trwania choroby - nawet u około 80%. Ma ono charakter podkorowy, inny niż w chorobie Alzheimera. Z tego też powodu trudniej je rozpoznać, bo w początkowym okresie nie dominują zaburzenia pamięci, tylko zaburzenia funkcji wykonawczych czy orientacji wzrokowo-przestrzennej.

Choroba Wilsona należy do rzadkich, dziedziczących się autosomalnie recesywnie, schorzeń genetycznych. W wyniku mutacji w genie ATP7B dochodzi do zaburzeń wydalania miedzi z organizmu, co powoduje gromadzenie się jej w różnych narządach - głównie w wątrobie i w mózgu.

Leczenie w późnym okresie choroby Parkinsona jest szczególnie trudne. Optymalizacja leczenia zaburzeń ruchowych często niesie ryzyko nasilenia zaburzeń pozaruchowych, szczególnie wywołania zaburzeń psychotycznych czy spadków ciśnienia tętniczego.

Autorzy przedstawili przypadki dwóch pacjentek z wieloletnim rozpoznaniem astmy oskrzelowej, u których po incydencie ostrej niewydolności oddechowej, w przebiegu choroby podstawowej z następowym zatrzymaniem krążenia, wystąpił zespół Lance-Adamsa.

Objawy pozaruchowe, przede wszystkim neuropsychiatryczne, chociaż nie dominują w obrazie klinicznym choroby Parkinsona (PD, Parkinson’s disease), to znacząco wpływają na jakość życia, zarówno samych chorych, jak i ich najbliższych. Do najważniejszych zaburzeń neuropsychiatrycznych wpisanych w obraz kliniczny PD należy depresja, występująca nawet u 60% chorych z PD.

Kryteria rozpoznania choroby Parkinsona nie obejmują wprawdzie tak zwanych pozaruchowych jej objawów, ale w świetle obecnej wiedzy wydaje się, że takie objawy, jak zaburzenia autonomiczne, depresja i zaburzenia poznawcze, stanowią jej integralną część. Depresja i otępienie oraz związane z nimi zaburzenia psychotyczne stanowią prawdziwe wyzwanie dla lekarza.

Zespół niespokojnych nóg (RLS, restless legs syndrome) jest najczęściej występującym zaburzeniem ruchowym oraz istotną przyczyną zaburzeń snu. Występuje u 5-15% populacji kaukaskiej Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych. R

W artykule przedstawiono objawy pozapiramidowe, wtórne do stosowanych leków. Objawy te podzielono na hipertoniczno-hipokinetyczne (zespoły parkinsonowskie) oraz hiperkinetyczne.

Wystąpienie w sposób ostry objawów pozapiramidowych lub gwałtowne nasilenie występujących wcześniej objawów ruchowych może stworzyć zagrożenie dla życia pacjenta - wymaga szybkiego postawienia rozpoznania i właściwego leczenia.