Choroby naczyniowe mózgu

Udar mózgu należy do najczęstszych chorób układu nerwowego, a ze względu na następstwa, jakie pozostawia, niewątpliwie jest jednym z najpoważniejszych problemów medycznych. Wprawdzie w ostatnich latach dokonuje się znamienny postęp w leczeniu ostrej fazy udaru, nadal jednak daleko do sukcesu. Dlatego profilaktyka udaru urasta do rangi najważniejszego postępowania w opanowaniu chorób naczyniowych mózgu.

Postępy w zakresie neurologii i neuroradiologii wpływają na poprawę jakości diagnostyki i leczenia chorób naczyniowych ośrodkowego układu nerwowego. Ten dynamiczny rozwój wymusza konieczność prowadzenia ciągłych badań w zakresie anatomii i fizjologii układu naczyniowego mózgowia.

Homocysteina jest aminokwasem siarkowym powstającym w toku przemian egzogennej metioniny. Na jej rolę w patogenezie miażdżycy wskazał po raz pierwszy w roku 1969 McCully, natomiast bezpośrednich dowodów na aterogenne działanie dostarczyło wiele badań klinicznych i epidemiologicznych.

Leukoarajoza (LA, leukoaraiosis) oznacza rozlane, obustronne zmiany istoty białej mózgu, zlokalizowane głównie okołokomorowo oraz głęboko podkorowo, wykrywane w badaniach neuroobrazowych. Leukoarajoza to częsta postać choroby małych naczyń mózgowych (CSVD, cerebral small-vessel disease), zaliczana do jej drugiego podtypu, wtórnego do rozlanej arteriopatii małych tętniczek przeszywających istoty białej mózgu, związanej z nadciśnieniem tętniczym.

Zakrzepica zatok i/lub żył mózgu, choć występuje rzadko, stanowi istotny problem kliniczny ze względu na dużą różnorodność objawów klinicznych i często podostry lub łagodny przebieg.

Udary niedokrwienne mózgu rzadko występują w młodym wieku. Najczęściej są wywołane zatorami sercopochodnymi. Zawały lakunarne stanowią mniej niż 10% wszystkich udarów w tej grupie wiekowej.