Elektrofizjologiczne metody oceny dysautonomii w chorobach układu nerwowego

Uwzględniono przede wszystkim te testy, które ze względu na łatwość przeprowadzenia i nieinwazyjność znalazły szerokie zastosowanie: współczulne potencjały skórne oraz analizę zmienności rytmu zatokowego. Badanie współczulnych potencjałów skórnych to metoda polegająca na rejestracji za pomocą elektrod powierzchniowych, a następnie analizie synchronicznej czynności gruczołów potowych wywołanej stymulacją włókien współczulnych przez nieoczekiwany bodziec. Najczęściej obserwowanymi nieprawidłowościami są: brak odpowiedzi, rzadziej wydłużenie latencji odpowiedzi. Brak odpowiedzi występuje typowo w neuropatiach autonomicznych i chorobach neurodegeneracyjnych ze znacznym zajęciem AUN, na przykład w zaniku wieloukładowym. Analiza zmienności rytmu zatokowego ocenia funkcję układu przywspółczulnego, w mniejszym stopniu - układu współczulnego. Za pomocą elektrod umieszczonych na klatce piersiowej w okolicy przedsercowej rejestruje się rytmiczną zmienność odstępów R-R zapisu elektrokardiograficznego. Zmniejszenie zmienności rytmu zatokowego spotyka się w chorobach neurodegeneracyjnych przebiegających z dysautonomią (MSA, choroba Parkinsona), w neuropatiach metabolicznych. Wiarygodna analiza dysautonomii, często istotna z klinicznego punktu widzenia, wymaga łącznego stosowania testów klinicznych i elektrofizjologicznych.

Słowa kluczowe: dysautonomia, testy elektrofizjologiczne, SSR, RRIV