Różnicowanie narkolepsji z innymi hipersomniami na podstawie obrazu klinicznego i badań neurofizjologicznych

Materiał i metody. W grupie 33 kolejnych pacjentów (śr. wiek 37,9 ± 14,6 roku; 15 k, 18 m), kierowanych do kliniki neurologicznej z podejrzeniem narkolepsji, oceniono i poddano analizie statystycznej objawy kliniczne, wyniki badań PSG, MSLT oraz skal: senności Epworth (ESS, Epworth Sleepiness Scale), niepełnosprawności Sheehana, ogólnego wrażenia klinicznego (CGI-S, Clinical Global Impression of Severity Scale) oraz inwentarza depresji Becka (BDI, Beck Depression Inventory).
Wyniki. Podejrzenie narkolepsji potwierdzono tylko u 17 osób, w pozostałych 16 przypadkach stwierdzono inną przyczynę hipersomnii. Katapleksja występowała jedynie u osób z narkolepsją, chorzy na narkolepsję cechowali się ponadto istotnie częstszym występowaniem halucynacji hipnagogicznych i paraliżu przysennego w porównaniu z chorymi z innymi hipersomniami. Sen pacjentów z narkolepsją w porównaniu z pozostałymi pacjentami różnił się istotnie krótszą latencją snu REM (27,6 vs. 74,6 min; p < 0,005). W badaniu MSLT u pacjentów z narkolepsją stwierdzono istotnie krótszą średnią latencję snu (3,6 vs. 7,6 min; p < 0,001) oraz zwiększoną liczbę okresów snu REM (SOREMP, sleep onset REM periods) (3,5 vs. 0,3; p < 0,001). Różnice między obiema grupami dotyczyły również wyników wypełnianych przez pacjentów skal: ESS (20,0 vs. 17,1 pkt; p < 0,05), CGI-S (4,3 vs. 3,2 pkt; p < 0,01) oraz części skali Sheehana dotyczącej wpływu choroby na pracę lub naukę (7,8 vs. 2,6 pkt; p < 0,005).
Wnioski. W przypadku podejrzenia narkolepsji, zwłaszcza przy nieobecności katapleksji i/lub halucynacji hipnagogicznych lub paraliżu przysennego, wskazane jest wykonanie pełnej diagnostyki PSG i MSLT w ośrodku medycyny snu.

Słowa kluczowe: hipersomnia, narkolepsja, katapleksja, polisomnografia, test wielokrotnej latencji snu, MSLT, skala senności Epworth